ΣΤΑΥΡΟΥΛΟΓΙΩΡΓΗΣ

Βιογραφικό

Ο Γεώργιος Σταυρουλάκης (ή Αντισκαριανός) γεννήθηκε το 1909 στο ορεινό χωριό Αντισκάρι, από γονείς αγρότες. Καθώς μας έλεγε η μάνα μας πριν ακόμα μάθει να περπατά μόλις άκουγε λύρα ή τραγούδι, σταματούσε με ένα ιερό δέος κι άκουγε. Επίσης μόλις άρχισε να κατανοεί το μόνο που του άρεσε ήταν να κρατά δυο ξυλάκια και να τα παίζει σα λύρα. Ο πατέρας μας άμα είδε τη μανία του για τα όργανα του ΄σαξε μόνος του ένα λυράκι και σιγά-σιγά μόνο του το παιδί στα 8 του χρόνια έπαιζε καλά τους σκοπούς. Υπάρχει ένα ιστορικό δοκουμέντο που λέει πως στα 14 του χρόνια το πήρανε στο χωριό Χάρακα λυράρη σε δημόσιο γλέντι στο πανηγύρι του Σταυρού. Καθώς μαρτυρούν τα γεγονότα στα 18 του χρόνια ήτανε ο καλύτερος λυράρης της Μεσσαράς. Πραγματικά έπαιζε τόσο όμορφα και τραγουδούσε τόσο γλυκά που άμα θα αρχινούσε να παίζει και να τραγουδεί σα να ήταν εκκλησία, ο κόσμος αμίλητος τον άκουγε με κατάνυξη. Στα 29 του χρόνια περίπου είχε πάει να παίξει σε γλέντι στην Έμπαρο, εκεί βρέθηκε ο καθηγητής βιολιού του Ωδείου Ηρακλείου Νουφράκης. Άμα τον άκουσε να παίζει θαύμασε το ταλέντο του και του έκαμε την πρόταση να πάει να γραφτεί στο Ωδείο να μάθει βιολί με νότες. Γράφτηκε στο Ωδείο και άρχισε τη σταδιοδρομία του σαν μουσικός. Μην έχοντας ποιος να τον βοηθήσει οικονομικά για να φοιτά στο ωδείο, πήγαινε με τη λύρα σε διάφορα καλά γλέντια. Κατά το 1935 τον χτύπησε η φυματίωση και περνούσε μια τρομερή κατάσταση υγείας και οικονομικής δυσκολίας αλλά αυτός επέμενε να φοιτά και το 1938 πήρε το πτυχίο του μουσικού. Με το κουράγιο που είχε και τη συνετή ζωή που έκανε κατόρθωσε να επιζήσει μέχρι που βγήκανε τα αντιβιοτικά. Το 1939 διορίστηκε καθηγητής βιολιού στο Ρέθυμνο (επικουρικός) αλλά κηρύσσεται αμέσως ο πόλεμος και άρχισαν πάλι οι δυσκολίες. Μετά την απελευθέρωση ως αριστερός που ήταν δεν τον δεχότανε πουθενά να δουλέψει σε κρατική δουλειά. Το 1950 τον δέχτηκαν για ένα χρόνο να διδάξει βιολί στο ωδείο Ιεράπετρας αλλά και πάλι τον σταμάτησαν. Τότε κι αυτός, πικραμένος αποτραβήχτηκε μοναχός όμως ήταν χωρίς οικογένεια σε μια ερημιά στο χωριό Αντισκάρι κι έκανε τον αγρότη που ωφέλησε την περιφέρεια, γιατί αυτός σκέφτηκε πρώτος και φύτεψε χειμώνα υπαίθριες ντομάτες. Δεν έκαμε οικογένεια γιατί αγάπησε, προδόθηκε και παραπονέθηκε και όπως λέει μια μαντινάδα πήρε το δρόμο της μοίρας του. "Οι μερακλήδες το ΄χουνε δεν κάνουν δυο αγάπες την πρώτη άμα χάσουνε ζούνε φτωχοί διαβάτες". Όλη του τη ζωή την πέρασε με συντροφιά το βιολί του στην ερημιά που ζούσε. Δημιούργησε πολλά πράγματα αλλά παραπονούμενος και κυνηγημένος όπως ένιωθε δεν επιδίωξε δισκογραφική δουλειά. Γέρος πια κατά το 1973 έγραψε ένα δίσκο με τον Τσαφαντάκη και κατά το 1989 δεύτερο με τον Ασηθιανάκη αλλά 1)ως γέρος τι μπορούσε ν΄ αποδώσει και 2) τα πράγματα που αυτός έπαιζε ήταν πού δύσκολα και οι λυράρηδες τα απόφευγαν. Έτσι δεν έγιναν σουξέ και σιγά-σιγά ξεχάστηκαν. Ποιος ήταν ο Σταυρουλογιώργης ως άνθρωπος και ως καλλιτέχνης μόνο αυτοί οι λίγοι που το έζησαν μπορούν να ξέρουν. Ίσως να είναι ο μόνος άνθρωπος που πέρασε απ΄ τη ζωή χωρίς να πικράνει κανένα. Όπως έζησε λεβέντικα πέθανε και λεβέντικα χωρίς να παραβαρέσει κανένα, τον Ιούλιο του 1992 στο χωριό που γεννήθηκε, στο Αντισκάρι. "Λύρες κλαρίνα και βιολιά λαγούτα μαντολίνα παίξτε σκοπούς γλυκο΄΄υς σκοπούς να ξαλαφρύνει ο πόνος ο θάνατος του μερακλή δε θέλει μοιρολόγια". "Ο μερακλής της Μεσσαράς ο δοξαράς της στέγης μ΄ ένα πικρό χαμόγελο στα χείλια του μισεύγει ούτε σ΄ αυτόν δεν έκαμε χάρη καμιά ο χάρος".